Το Φύλλο Μηδέν μιας συνωμοσίας που έμεινε στα χαρτιά

Στον αντίποδα της ενασχόλησης με μεσαιωνικές ιστορίες και δυσερμήνευτα σημεία, βρίσκεται το τελευταίο μυθιστόρημα του Ουμπέρτο Έκο, το Φύλλο Μηδέν που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ψυχογιός.

Βιβλίο 200 μόλις σελίδων, σε προσιτή τιμή και με θεματολογία αντλημένη από τη σύγχρονη ιστορία, το Φύλλο Μηδέν γύρισε μια διαφορετική σελίδα στο έργο του συγγραφέα, που δυστυχώς δεν θα βρει συνέχεια.

Στο φως των τελευταίων εξελίξεων στη χώρα μας, σχετικά με τη δίωξη κυκλώματος δημοσιογράφων που φέρονται να εκβίαζαν, το Φύλλο Μηδέν μοιάζει με μια προφητική πραγματεία.

Οι πρωταγωνιστές του βιβλίου προσλαμβάνονται σε μια εφημερίδα που σχεδιάζεται να κυκλοφορήσει προκειμένου να ασκεί πίεση σε πολιτικούς ή δικαστικούς παράγοντες, με απώτερο στόχο την προώθηση των συμφερόντων του σκοτεινού και απόμακρου εκδότη της. Σημασία δεν έχει η κυκλοφορία ή οι πωλήσεις της εφημερίδας, αλλά η απειλή των αποκαλύψεών της, πραγματικών ή όχι.

Η λογοτεχνική διείσδυση του Ουμπέρτο Έκο στα άδυτα της δημοσιογραφικής γραφής, που είναι ικανή να παρουσιάσει το πλαστό ως αντικειμενικό γεγονός, το συντελεσμένο ως πρόβλεψη, είναι γοητευτική και ταυτόχρονα αποκαλυπτική για μια εποχή όπου ο λόγος των μέσων ενημέρωσης κυριαρχεί στην πολιτική ζωή.

Κλειδί της ιστορίας είναι και εδώ, όπως στα περισσότερα έργα του, η συνωμοσία.

Πέθανε πραγματικά ο Μπενίτο Μουσολίνι το 1945 ή μήπως δραπέτευσε κάτω από τα βλέμματα των παρτιζάνων;

Ποιος ο μετέπειτα ρόλος των ακροδεξιών συμμοριών της Ιταλίας και σε τι βαθμό συνδέονταν με το κράτος την εποχή της Gladio και της δράσης των Ερυθρών Ταξιαρχιών;

Δεν περιμένει κανείς ένα τόσο ενδιαφέρον θέμα για τη σύγχρονη ιταλική ιστορία (αλλά και πολυπαιγμένο ταυτόχρονα) να περνά με τόσο συνοπτικό τρόπο από την πένα του Ουμπέρτο Έκο. Φαίνεται ότι για πρώτη φορά ο συγγραφέας υπέταξε το περιεχόμενο στη μορφή.

Ένα βιβλίο με ιστορικό βάθος, αστυνομική πλοκή και χάπι εντ. Υλικά, όπως πάντα, για ένα μπεστ σέλλερ.

Γιώργος Λαουτάρης